ซานด้า: ประวัติศาสตร์มวยจากประเทศจีน

คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับซานด้าหรือซานโช่วไหม? ไม่ว่าคุณจะตอบว่าใช่หรือไม่ใช่ นี่คือคำจำกัดความโดยย่อ มันคือศิลปะการต่อสู้ที่มีต้นกำเนิดในประเทศจีน เช่นเดียวกับมวยสากล มันผสมผสานเทคนิคการป้องกันตัว รวมถึงการเตะและการชก นี่คือภาพรวมโดยย่อ  

ต้นกำเนิด

เช่นเดียวกับกีฬาอื่นๆ ซานด้ามีที่มาที่หลากหลายและประวัติศาสตร์ที่น่าสนใจ ศิลปะการต่อสู้ชนิดนี้มีต้นกำเนิดในประเทศจีน โดยเริ่มต้นจากกองทัพ ในปี 1924 กองทัพชาตินิยมจีนได้ก่อตั้งโรงเรียนนายทหารในมณฑลกวางตุ้ง โดยมีเป้าหมายหลักคือการสร้างกองกำลังชั้นยอดสำหรับกองทัพ จุดมุ่งหมายคือการฝึกทหารในการต่อสู้แบบมือเปล่าสมัยใหม่ โรงเรียนนายทหารแห่งนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากรัสเซีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งระเบียบวินัยที่เข้มงวด การปลูกฝังความคิด และวิธีการฝึกฝน ดังนั้น มวยจีนจึงได้รับอิทธิพลจากซัมโบของรัสเซีย

ด้วยเหตุนี้ ผู้นำฝ่ายชาตินิยมในจีนจึงว่าจ้างมิคาอิล โบโรดินมาฝึกกองทัพ และจากนั้นเอง ซานด้า หรือมวยจีน ก็ถือกำเนิดขึ้นและกลายเป็นศาสตร์การกีฬาอย่างหนึ่ง

เดิมทีเรียกว่า ซานโช่ว ปัจจุบันคือ ซานด้า ศิลปะการต่อสู้คล้ายมวยสากล ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากต่อการต่อสู้ระยะประชิด แม้ว่าวิธีการของรัสเซียจะสร้างเอกลักษณ์ให้กับศาสตร์นี้เช่นกัน แต่ก็ยังได้รับแรงบันดาลใจจากรูปแบบและเทคนิคของจีนด้วย

หลักการและเทคนิค

เช่นเดียวกับศิลปะการต่อสู้ทุกแขนง ซานด้า หรือมวยจีน ก็มีหลักการและเทคนิคที่ชัดเจน แท้จริงแล้ว หลักการพื้นฐานของศิลปะการต่อสู้นี้ basé อยู่บนการนับหมัด:

• หากคุณเตะเข้าที่ลำตัวส่วนบนอย่างแม่นยำและทรงพลัง นั่นคือเหนือเอว คุณจะได้ 2 คะแนน
• นอกจากนี้ หากเตะไปที่บริเวณเอวส่วนล่าง จะได้ 1 คะแนน
• การชกเข้าที่ลำตัวและศีรษะมีค่า 1 คะแนนเท่ากัน
• ถ้าคุณสามารถจับคู่ต่อสู้ล้มลงได้ คุณจะได้ 2 คะแนน
• อย่างไรก็ตาม หากคุณล้มลงกับพื้นพร้อมกับคู่ต่อสู้ แต่คู่ต่อสู้ถูกเหวี่ยงขึ้น คุณจะได้ 1 คะแนน
• และสุดท้าย สิ่งที่ดีที่สุดคือ เมื่อคุณโยนลูกออกนอกพื้นที่ต่อสู้ได้ 2 ครั้ง คุณจะชนะรอบนั้นทันที

ในด้านเทคนิค เราจะอธิบายวิธีการทำงานของซานด้าด้วย ก่อนอื่น คุณควรรู้ว่านักสู้ฝึกฝนบนแท่นที่เรียกว่า "แท่นฝึก" แท่นนี้มีขนาด 8 เมตร x 8 เมตร และยกสูงจากพื้น 80 เซนติเมตร เพื่อป้องกันการบาดเจ็บ แท่นจึงถูกล้อมรอบด้วยเสื่อป้องกัน แท้จริงแล้ว ซานโชว หรือ ซานด้า ผสมผสานเทคนิคพื้นฐานสี่อย่างที่เป็นเอกลักษณ์ของศิลปะการต่อสู้ของจีน:     

• เทคนิคการโจมตีและการกระทบกระทั่ง หรือที่เรียกกันว่า "ดา" นั้น คือการใช้กำปั้น ฝ่ามือ ข้อศอก นิ้ว และแม้กระทั่งศีรษะ
• นอกจากนี้ยังมีท่า "ชู้ตเตอร์" หรือ "ทุย" ซึ่งเป็นเทคนิคการทำให้คู่ต่อสู้เสียสมดุล โดยใช้การเตะ เข่า และการกวาดขา
• "ชูไอ" หรือเทคนิคการทุ่มและการจับล็อกนั้น หมายความรวมถึงการปล้ำ การทุ่มแบบต่างๆ และเทคนิคการต่อสู้บนพื้นดินอย่างชัดเจน
• "Na" หรือเทคนิคการป้อนข้อมูลและปุ่ม: รวมถึงการป้อนข้อมูล การส่งข้อมูลต่างๆ และปุ่มที่ใช้โดยทั่วไป

ดังนั้น เราจึงบอกได้ว่า ซานด้าประกอบไปด้วยเทคนิคต่างๆ มากมาย รวมถึงกังฟูวูซู ทำให้การฝึกฝนนั้นน่าสนใจและหลากหลายอย่างแท้จริง ด้วยการผสมผสานระหว่างกีฬาการต่อสู้และการป้องกันตัว อย่างไรก็ตาม ในการฝึกฝน ผู้ฝึกต้องสวมถุงมือ เสื้อเกราะ และหมวกกันน็อก คุณสามารถชนะได้ด้วยการน็อกเอาต์ในการต่อสู้หรือรอบละสองนาที และผู้ฝึกต้องอยู่ในรุ่นน้ำหนักเดียวกัน   

เรียนซานดา

การเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ได้อย่างสมบูรณ์คือการเป็นปรมาจารย์ อย่างไรก็ตาม การจะไปถึงสถานะนี้ได้ คุณต้องเรียนรู้ก่อน และสิ่งที่ดีที่สุดเกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้แบบตะวันตกคือการผสมผสานจิตวิญญาณ เทคนิค และเหนือสิ่งอื่นใดคือการควบคุมตนเอง ที่จริงแล้ว คุณควรรู้ว่าประโยชน์ของการฝึกซานด้าคือการเชื่อมโยงกับจิตวิญญาณ ซึ่งช่วยให้คุณจัดการอารมณ์ได้ดีขึ้น แต่คุณจะเรียนซานด้าได้อย่างไร คำตอบนั้นง่ายมาก คุณต้องหาอาจารย์และสถานที่ที่สงบเงียบซึ่งจิตใจและวิญญาณของคุณสามารถสงบได้อย่างสมบูรณ์ และอาจารย์ หากเต็มใจ ก็จะสอนเทคนิคและพื้นฐานทั้งหมดของศิลปะนี้ให้คุณ

นอกจากนี้ หากคุณหาอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ คุณควรหาผู้เชี่ยวชาญหรือมืออาชีพในสาขานั้น ๆ พวกเขาอาจไม่ใช่อาจารย์ซานด้าตัวจริง แต่บุคคลนั้นสามารถสอนวิธีการและเทคนิคที่จำเป็นทั้งหมดให้คุณได้ ดังนั้น การเลือกคนที่คุณจะไปฝึกซานด้าด้วยนั้นขึ้นอยู่กับคุณ อย่างไรก็ตาม คำแนะนำคือ การเรียนกับอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญนั้นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะพวกเขาสามารถแบ่งปันเคล็ดลับและเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่รู้เฉพาะพวกเขาเท่านั้นได้     

สรุป

กล่าวโดยสรุป ซานด้า หรือที่รู้จักกันในชื่อ ซานโช่ว คือรูปแบบหนึ่งของมวยจีนที่ผสมผสานเทคนิคและวิธีการต่างๆ เข้าด้วยกัน ซานด้าเป็นศิลปะการต่อสู้ที่มีมาแต่โบราณ และเดิมทีจะฝึกกันในเวทีวงกลม นอกจากนี้ ศิลปะการต่อสู้นี้ยังถูกนำไปปรับใช้เป็นเทคนิคการต่อสู้ในกองทัพเพื่อพัฒนาทักษะการต่อสู้ระยะประชิดอีกด้วย